by Parviz Ghazi Said

از هنگام انتشار نشريات در ايران، از همان نخستين روزها، وقتی که مردم بيسواد نوشته‌ها و شعرهای نويسندگان و شعرا را از طريق گوش حفظ ميکردند و برای يکديگر يا برای همگان ميخواندند، در واقع نشريه مکتوب را، «شفاهی» انتشار ميداند، تا روزگارانی که تيراژ نشريات در ايران به بيش از يک مليون نسخه در روز رسيد، همواره اين قبيله قلم، مرغ عزا و عروسی بودند که در هر دو حالت سر بريده ميشدند! نه فقط در ايران که در همه جای جهان.

اما در ايران ستمی که بر آنها، يعنی روزنامه نگاران روا رفت، ستمی مضاعف و دائمی بود. اگر در ساير کشورها به هنگام جنگ، مثلاً جنگ جهانی دوم، نيروی اشغالگر نازی، قبل از سران ارتش و سياستمداران به سراغ روزنامه نگاران ميرفتند، در کشور ما همواره اين دولت‌ها که می بايست خدمتگزاران مردم باشند، نه «حاکم» بر آنها، به صورت دائمی، دستگاه‌های ثابت برای شکستن قلم‌ها و به بند کشيدن روزنامه نگاران داشتند.

Link to PDF

برخود می­بالیم که از مرز و بوم دلیران و کوروش ضمیرانی هستیم که علیرغم  فراز و نشیب­های ناشی از تعصب و تقلید پیوسته پیشگامانِ برافراشتنِ پرچم یگانگی و همدلی­اند.

برخود شرمگینیم اگر خواستار شرمندگی عزیزان و هموطنان خویش باشیم.

برخود نبخشائیم آنگاه که گرد نفرت و بیگانگی از خواهران و برادران­مان را در دل جای دهیم.

برخود میدانیم که بذر یگانگی را در دل یک یک هموطنان خود، از هر قوم و نژاد و مذهب و گرایشی که باشند، عاشقانه بکاریم.

برخود مسروریم که از زخمهای شخم 160 ساله بر زمینِ سینه­هایمان سنبلات رنگارنگ همبستگی و محبت سر برزده است.

برخود می­جوشیم آنگاه که گرمای صمیمیت و یکرنگیِ آزاداندیشان را بر دلِ شکسته­ازسرخوردگی­ها حس می­کنیم.

سلام به تو ای هموطن من 
من یک جوان بهایی هستم که این خطوط را در اظهار تشکر از شما هموطنانم بخاطر نامه ای که شما فرهیختگان هموطن من به رشته تحریر در آوردید می نگارم شما عزیزانی که برای من دیدن شما و چند لحظه هم صحبت بودن با شما همواره  آرزویی دیرینه بوده زیرا هم اینک در ورای آبها بر مسند علم و دانش تکیه زده اید و گام های بلند ترقی را به پیش  می رانید و سبب افتخار و مباهات هموطنان خود هستید. این را بگویم که من جوان ایرانی به داشتن چنین همیهنانی همواره بالیده ام و مرور نامه ی سرگشاده ی شما به من این نوید را داد  که شما جزیی از نقشه ی الهی هستید در حمایت از

Wow.
Just, wow.
I am in awe that you guys would have the guts to publicly stand up and say something like this.
Good on you. Maybe what you did will bethe beggining of good things happening there in Iran.
I hope so.

As a Baha'i academic and attorney, I write to express my profound   
admiration for your "We are ashamed!" apology on behalf of the   
worldwide community of Iranian intellectuals.
As I am not an Iranian intellectual, I cannot add my name as a signatory.   
But I have published on this topic, and, like you and your colleagues,   
have taken my own public stand on this topic of humanitarian and   
social concern.

Thank you for your hard works for human rights in Iran. 
warm greetings

xxxxxxx

Dearest co-citizens;  Thank you very much for your wonderful Open Letter  
about the beloved Bahai friends in Iran.  May you be blessed with more bounties in  
all ways of your precious life.

xxxxxx

Dear People.
My name is xxxxxx xxxxxx, I am Dutch, and a Baha'i for over 25 years. 
I read today the open letter called "we are ashamed" to the Baha'i  
community, which I concider, is a milestone in Persian history.
This letter fills my eyes with tears and puts a smile in my heart,  
because you are standing by your countrymen, and my fellow believers who  
are in need of help.

As an Iranian Baha'i I congratulate you and your colleagues on being the 
first to have the courage and say the unsaid.
This is truly a turning point for Iran. Your action can only help exalt the 
blessed name of Iran, a country loved so much by the Baha'is from all around 
the world because of its association with the Central Figures of their 
Faith.